การประชุมผู้นำประเทศกลุ่มประเทศผู้นำทางเศรษฐกิจ 20 ประเทศ ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ในเดือนเมษายน 2552 มีความสำคัญต่อทิศทางของภาวะเศรษฐกิจโลกอย่างยิ่งยวด นับจากการประชุมครั้งล่าสุดที่กรุงวอชิงตัน ดีซี เมื่อปลายปี 2551 เศรษฐกิจโลกได้เกิดภาวะชะลอตัวมากกว่าที่เหล่าผู้นำได้คาดคิดไว้ ดังนั้นการประชุมในครั้งนี้จึงมีความสำคัฐอย่างมากในการกำหนดทิศทางการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจร่วมกันให้เป็นไปในแนวทางที่เหมาะสมต่อสภาวะการณ์ที่แท้จริงและสร้างความร่วมมือระหว่างกลุ่มประเทศเศรษฐกิจหลักเพื่อนำพาเศรษฐกิจโลกให้กลับมาเข้มแข็งอย่างยั่งยืนโดยเร็วที่สุด

เป็นที่น่าสังเกตว่าการประชุม 20 ผู้นำ โลกได้กลายเป็นเวทีที่ได้รับความสนใจและการอุทิศทรัพยากรจากประเทศต่างๆมากกว่าการประชุมกลุ่มผู้นำเศรษฐกิจที่พัฒนาแล้ว (G8) ทั้งนี้เพราะประเทศที่พัฒนาแล้วต่างได้รับความบอบชำ้อย่างมากจากวิกฤตเศรษฐกิจที่ผ่านมา ทำให้บทบาทของประเทศที่กำลังพัฒนาซึ่งมิได้รับผลกระทบโดยตรงจากวิกฤตได้รับการยอมรับมากขึ้นอย่างมาก และเหล่าประเทศที่พัฒนาแล้วก็ต้องการความร่วมมือในแง่ของเม็ดเงินและมาตรการเปิดเสรีทางการค้าเพื่อช่วยเร่งการฟื้นฟูของประเทศที่พัฒนาแล้ว ดังนั้นนี่จึงเป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่าระบบเศรษฐกิจโลกในปัจุบันได้มีการกระจายตัวของความมั่งคั่งและพัฒนาการทางเศรษฐกิจออกจากกลุ่มประเทศมหาอำนาจกลุ่มเล็กๆอย่างเมื่อก่อน ระบบเศรษฐกิจโลกมีการพึ่งพาอาศัยการมากขึ้นอย่างเด่นชัด ดังนั้น ความร่วมมือระหว่างประเทศที่มีความแตกต่างในพัฒนาการทางเศรษฐกิจจึงเป็นหัวใจที่สำคัญอย่างยิ่งในการฟื้นตัวจากวิกฤตการครั้งนี้ นอกจากนั้นทุกประเทศที่เข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ยังให้คำมั่นว่าประเทศที่ยากจนจะไม่ถูกลืมหรือลดความสำคัญในแผนงบประมาณ เลขาธิการสหประชาชาติก็ได้เข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วยเพื่อสร้างความมั่นใจว่าโครงการช่วยเหลือทางมนุษยธรรมทั่วโลกจะไม่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตการทางเศรษฐกิจ

มาตรการหลักที่เหล่าผู้นำเห็นพ้องต้องกันและได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจของการประชุมครั้งนี้ สามารถสรุปได้เป็นประเด็นต่างๆ ดังนี้

I. สร้างความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจ การเจริญเติบโต และการจ้างงาน ให้กลับคืนมาโดยเร็ว
II. ซ่อมแซมระบบตลาดการเงินและฟื้นฟูการให้กู้ให้กลับมาสู่ระดับปกติโดยเร็ว
III. ปรับปรุงกฎระเบียบทางการเงิน เพื่อนเสริมสร้างความเชื่อมั่นในระบบ
IV. เพิ่มวงเงินสนับสนุน และ ปรับปรุงโครงสร้างระบบสถาบันกำกับและดูแลการเงินนานาชาติ (เช่น IMF) เพื่อที่จะสร้างความสามารถและความเชื่อมั่นในการควบคุมวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจและการเงินในปัจจุบันมิให้แผ่ขยายไปสู่กลุ่มประเทศกำลังพัฒนาที่มีความเปราะบางทางการเงิน ซึ่งอาจยิ่งทำให้สถานการณ์ยำ่แย่ไปอีก
V. ส่งเสริมการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ และต่อต้านการคุ้มครองและการปกป้องด้วยมาตราการการกีดกันต่างๆ ที่จะเป็นอุปสรรคต่อเสรีภาพทางการค้าและการลงทุน
VI. สร้างการฟื้นฟูที่ยั่งยืน โดยเน้นการมีส่วนร่วมจากทุกฝ่าย และคำนึงถึงประเด็นทางสิ่งเเวดล้อม

จากมาตรการหลักทั้ง 6 ข้อข้างต้น บางมาตรการมีรายละเอียดเพิ่มเติมที่น่าสนใจดังนี้

III. ปรับปรุงกฎระเบียบในการดำเนินการทางการเงิน ทุกประเทศต่างเห็นพ้องต้องกันว่าปัญหาความล้มเหลวในการกำกับดูแลสถาบันการเงินคือสาเหตุหลักของวิกฤตการณ์ทางการเงินครั้งนี้ การพัฒนากระบวนการดังกล่าวจึงเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกประเทศจะต้องร่วมกันแก้ไขอย่างจริงจัง ตราบใดที่ระบบสถาบันการเงินและระบบสถาบันกำกับดูแลไม่สามารถเรียกความมั่นใจกลับคืนมาจากนักลงทุนได้แล้ว ระบบเศรษฐกิจจะไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาทำงานอย่างเดิมได้เลย มาตรการแก้ไขแบ่งออกเป็นสองระดับคือการพัฒนาและแก้ไขกลไกการตรวจสอบภายในแต่ละประเทศเพื่อมุ่งสร้างความมั่นใจให้แก่นักลงทุนทั้งในและต่างประเทศต่อศักยภาพของตลาดเงินและความสามารถของมาตรการกำกับดูแลของตนให้น่าเชื่อถือ นอกจากนั้นแต่ละประเทศจะต้องร่วมมือกันสร้างมาตรฐานการตรวจสอบระหว่างประเทศและทำช่องทางการร่วมมือตรวจสอบธุรกรรมการเงินข้ามชาติเพื่อป้องกันการประกอบธุรกรรมที่ผิดกฎหมายและมีการเคลื่อนย้ายเงินทุนข้ามชาติโดยอาศัยช่องโหว่ของกฎหมายในบ้างประเทศ ดังนั้นประเทศสมาชิกที่เข้าร่วมประชุมจึงได้ลงนามในข้อตกลงก่อตั้ง คณะกรรมการดูแลเสถียรภาพทางการเงิน (Financial Stability Board: FSB) ซึ่งจะทำงานร่วมกับ IMF เพื่อจะสร้างระบบการเฝ้าระวังความเสี่ยงทางเศรษฐกิจมหภาคและความเสี่ยงทางการเงินแก่ประเทศสมาชิกอันประกอบไปด้วยกลุ่มประเทศ G20, สเปน และ ประเทศในสหภาพยุโรป

IV. การสนับสนุนทางการเงินแก่ IMF กลุ่มประเทศสมาชิกตัดสินใจลงนามในหนังสือความเข้าใจในการสนับสนุนทางการเงินแก่ IMF กว่า 750 พันล้าน ดอลลาห์ สรอ. เพื่อแจกจ่ายในรูปของ SDR (250 พันล้าน$) เพื่อช่วยเหลือประเทศที่มีสถาณการทางการเงินไม่เข้มแข็งและเสี่ยงต่อการล้มละลายหรือจากการโจมตีค่าเงิน, ในรูปของการให้กู้แก่ประเทศที่มีความต้องการเร่งด่วน (100 พันล้าน $) และในรูปของการสนับสนุนการค้า (250 พันล้าน $) IMF เองได้ตกลงที่จะขายทองคำที่ถือครองอยู่บางส่วนเพื่อสมทบมาตรการฟื้นฟูเศรษฐกิจโลกเล่านี้เช่นกัน ทำให้โดยรวมแล้วเม็ดเงินกว่า 1.1 ล้านล้าน ดอลลาห์ สรอ. จากความร่วมมือของทุกประเทศที่เข้าร่วมประชุม จะถูกนำไปใช้ในการฟื้นฟูเศรษฐกิจโลก ผ่านการสร้างเครดิต สร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจ สร้างงาน และการช่วยเหลือประเทศยากจน นอกจากนั้น IMF จะจัดสรรเงินทุนอีกกว่า 850 ล้านดอลลาห์ สรอ ผ่านโครงการณ์ต่างๆ สำหรับประเทศกำลังพัฒนาเพื่อใช้ในการส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ ตลาดการเงินและการปรับโครงสร้างหนี้ เพื่อให้ประเทศกำลังพัฒนาสามารถยืนหยัดอยู่ได้ในภาวะชงักงันทางเศรษฐกิจ และเป็นหัวใจสำคัญในการฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจโลกต่อไปในอนาคต
V. ต่อต้านการกีดกันทางการค้าและการลงทุน การชลอตัวทางเศรษฐกิจและความต้องการสินค้าระหว่างประเทศอาจปลุกลัทธิการกีดกันทางการค้าให้กลับมาเป็นนโยบายของประเทศคู่ค้าบางประเทศได้ แนวนโยบายการค้าเสรีอันเกิดมาจากฉันทามติ วอชิงตัน ได้สร้างการเติบโตทางการค้าและสร้างความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจโลกอย่างต่อเนื่องมาตลอด 25 ปี กลุ่มประเทศผู้เข้าร่วมประชุมและองค์การการค้าโลก (WTO) ต่างเห็นตรงกันว่าจะไม่ยอมหันกลับไปใช้แนวทางการกีดกันทางการค้าและการลงทุนอีก และจะทำทุกวิถีทางเพื่อป้องกันมิให้ลัทธิการกีดกันกลับมาอีกครั้งโดยประเทศสมาชิกแต่ละประเทศจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะต่อสู้กับผลกระทบจากวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจครั้งนี้ด้วยนโยบายทางเลือกอื่นๆที่มีใช่การกีดกันทางการค้าภายในประเทศตนเอง และจะคอยสอดส่องประเทศต่างๆร่วมกับ WTO เพื่อจะดูแลนโยบายทางการค้าของประเทศสมาชิกอย่างใกล้ชิด กลุ่มประเทศ G20 พร้อมที่จะจัดตั้งกองทุนมูลค่า 250 ล้านดอลลาห์ สรอ. เพื่อใช้ในการช่วยเหลือเป็นเทศที่ประสบปัญหาในการค้าและการลงทุนเพื่อป้องกันมิใช้ประเทศเหล่านั้นหันไปใช้มาตรการกีดกันทางการค้า
VI. สร้างการฟื้นฟูที่ยั่งยืน และเน้นกระบวนการการมีส่วนร่วมจากประเทศในทุกกลุ่มรายได้ ทุกประเทศต่างยอมรับว่าวิกฤตการครั้งนี้ส่งผลร้ายต่อกลุ่มประเทศยากจนอย่างไม่เป็นธรรม ทุกประเทศจึงควรร่วมมือกันที่จะรักษาความตั้งใจที่จะสนับสนุนโครงการทางมนุษยธรรมแก่กลุ่มประเทศยากจนเหล่านี้ ผ่านโครงการต่างๆขององค์การสหประชาชาติเพื่อให้เป้าหมาย Millennium Development Goal จะสามารถบรรลุได้ตามแผนงานที่วางไว้ และจะมีการสนับสนุนเงินทุนเพิ่มเติมแก่ World Bank IMF และ ILO เพื่อสนับสนุนเงินกู้เพื่อการพัฒนาประเทศ, มาตรการสนับสนุนทางรายได้และการจ้างงาน และการปรับโครงสร้างหนี้อันยั่งยืนให้สอดคล้องกับสภาวการณ์ทางเศรษฐกิจและความยากลำบากของประเทศเหล่านั้นในปัจจุบัน ทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่าการฟื้นฟูครั้งนี้จะมิใช่เพียงการฟื้นตัวของประเทศที่รำ่รวยเท่านั้นแต่ประเทศกำลังพัฒนาและประเทศด้อยพัฒนาจะได้รับการดูแลในแผนการฟื้นฟูนี้อย่างจริงจัง นอกจากนั้นกระบวนการฟื้นฟูทางเศรษฐกิจนี้จะคำนึงถึงการรักษาสิ่งเเวดล้อม ธุรกิจที่ช่วยลดมลพิษและมีความย่ังยืนทางธุรกิจและสิ่งเเวดล้อมจะได้รับการส่งเสริม เพื่อให้เศรษฐกิจโลกในอนาคตสะอาดและยั่งยืนต่อประชาคมโลกและธรรมชาติต่อไป

กลุ่มประเทศผู้นำทั้ง 20 ประเทศมีกำหนดจะประชุมกันอีกครั้งในปลายปีนี้ที่เมืองนิวยอร์คเพื่อติดตามความคืบหน้าของการดำเนินการตามมาตรการที่ได้มีการตกลงกันไว้ และหาหนทางความร่วมมือที่จำเป็นในการฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจโลกต่อไป

เกร็ดเล็กน้อย: ก่อนการประชุมผู้นำประเทศทางภาคพื้นยุโรปนำโดยฝรั่งเศสและเยอรมันได้ขู่สหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรมิให้ผลักดันมาตรการเพิ่มการกระตุ้นการใช้จ่ายภาครัฐอย่างน้อย 2% ของ GDP โดยขู่ว่าจะไม่เซ็นบันทึกความเข้าใจ (Communique) หากยังมีการดึงดัน ทั้งนี้ประเทศภาคพื้นยุโรปมองว่าวิกฤตเศรษฐกิจครั้งนี้มีต้นตอมาจากการใช้จ่ายเกินตัวและมาตรการตรวจสอบสถาบันการเงินที่อ่อนแอของสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ดังนั้นหนทางแก้ไขด้วยการเน้นแก้ไขกฎระเบียบในการตรวจสอบสถาบันทางการเงินและตัวสถาบันที่ดูแลตลาดการเงินจึงควรได้ความสำคัญในการพิจารณามากกว่ามาตรการกระตุ้นการใช้จ่าย ในท้ายที่สุดแล้วดูเหมือนว่าวิวาทะของฝั่งภาคพื้นยุโรปจะมีนำ้หนักและทำให้ข้อเสนอในการกระตุ้นการใช้จ่ายไม่ได้รับความสำคัญในบันทึกความเข้าใจ ในทางกลับกันเนื้อหาเกี่ยวกับข้อเรียกร้องในการปรับปรุงกระบวนการตรวจสอบกลายเป็นประเด็นหลักในบันทึกความเข้าใจ

ที่มา: G20 Communique http://www.londonsummit.gov.uk/en/summit-aims/summit-communique/

Thought this might be of interest to those of you who are home for the Easter and Songkran holidays

Seeing as the G20 is a very ‘in’ topic right now, just thought some of you might be interested in attending the forum below

IoI Current Affairs Forum:

Sunday 5 April, 2pm @ The Ship Tavern, 12 Gate Street, Holborn, WC2A 3HP

AFTER THE G20: WHAT NEXT?
In the week preceding the meeting of the G20 in London – at which world leaders will gather to try to resolve the global recession – thousands are gathering to protest on the streets. Concerns range from climate change to job insecurity and from war to third world poverty. How should we understand these multifarious groups and demands, especially in the context of what is turning out to be the greatest economic crisis for generations? The recession demands a serious response, be it from inside the corridors of power or from outside, but much debate seems to revolve around the extent to which we should ‘blame the bankers’. Are piecemeal economic reforms of the system adequate? How should we interpret the recession and popular responses to it? What are the biggest obstacles to progress today – the politicians, the financial elite, the protesters?

Introduction by Ravi Bali (IoI Emerging Economies Forum)

ผู้จัดการออนไลน์  25 มีนาคม 2552
สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง (สศค.) ปรับลดคาดการณ์อัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจ (GDP) ของไทยในปี 2552 ลงมาอยู่ที่ระดับ -3 ถึง -2% หรือเฉลี่ยประมาณ -2.5% จากเดิมที่คาดไว้ว่า จะเติบโต 0-2% หรือเฉลี่ยที่ 1% เนื่องจากเศรษฐกิจโลกหดตัวรุนแรงและหนักกว่าที่คาดไว้ โดยเฉพาะประเทศคู่ค้าหลัก และการลงทุภาคเอกชนหดตัว สศค.คาดว่า GDP ของไทยจะหดตัวลงถึงจุดต่ำสุดในไตรมาส 1 ปี 2552 และเชื่อว่า จะพลิกกลับมาฟื้นตัวเป็นบวกได้ในช่วงไตรมาส 4 ปี 2552 เนื่องจากนโยบายต่างๆ ที่ภาครัฐนำออกมากระตุ้นเศรษฐกิจเริ่มเห็นผล

ผู้จัดการออนไลน์  26 มีนาคม 2552
นายธนิต โสรัตน์ รองประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) ประเมิณว่าหลังสงกรานต์อาจมีแรงงานในกลุ่มขนส่งตกงานอีก 3 แสนคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาคขนส่งที่เป็นรถบรรทุกสินค้า เนื่องจากแรงงานในกลุ่มนี้มีมากถึง 1.5 ล้านคน เมื่องานลดลงมากย่อมส่งผลกระทบมาก และ แรงงานเหล่านี้ตกสำรวจเพราะไม่อยู่ในระบบประกันสังคม ผู้ประกอบการโลกจิสติกส์จะเสนอ 6 มาตรการ ให้ภาครัฐช่วยเหลือ เช่น ตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ประกอบการโลจิสติกส์, ลดค่าธรรมเนียมต่างๆ, ลดค่าสัปทาน, ลดค่าเช่าที่, ปล่อยดอกเบี้ยอัตราตำ่ เป็นต้น ในส่วนของ นายจารึก เฮงรัศมี ผู้อำนวยการสถาบันไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ เปิดเผยว่า บริษัทกลุ่มไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ เตรียมปลดแรงงานอีก 5 หมื่นคน เพื่อลดต้นทุนของบริษัท เนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจที่ถดถอยทำให้ผู้ผลิตต้องลดการผลิตลง 30-40% ตามคำสั่งซื้อที่ลดต่ำ ต้องการให้รัฐบาลเร่งช่วยเหลือโดยการฝึกอบรมแรงงานกลุ่มเสี่ยงที่จะถูกปลด ออกพร้อมให้เบี้ยเลี้ยงวันละ 200 บาท และออกมาตรการด้านภาษีในการกระตุ้นยอดขายของผู้ประกอบการ สุดท้าย นายวัลลภ เตียศิริ ผู้อำนวยการสถาบันยานยนต์ กล่าวว่า อุตสาหกรรมยานยนต์เตรียมปลดแรงงาน 4.5 หมื่นคน ส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มรับจ้างชั่วคราว เนื่องจากค่ายรถยนต์ได้ลดกำลังการผลิตต่ำกว่าช่วงเดียวกันของปีก่อน กว่า 50% ขณะที่เดือน มี.ค.คาดว่า ยอดกำลังการผลิตที่ 7 หมื่นคันลดลงอีก 50% ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ทรุดตัวอย่างหนัก

ผู้จัดการออนไลน์ 24 มีนาคม 2552
นายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง แถลงว่า กระทรวงการคลัง ร่วมกับกระทรวงพาณิชย์ กระทรวงแรงงาน และกระทรวงอุตสาหกรรม จัดงานมหกรรมกระตุ้นเศรษฐกิจ “ไทยรวมพลัง กู้เศรษฐกิจชาติ” ระหว่างวันที่ 3-9 เมษายน 2552 นี้ ที่อาคารชาลเลนเจอร์ อิมแพค เมืองทองธานี รมช.คลัง คาดว่าจะมีประชาชนเข้าร่วมงานไม่ต่ำกว่า 1 ล้านคน และมีเม็ดเงินสะพัดจากการจับจ่ายภายในงานไม่ต่ำกว่า 10,000 ล้านบาท ภายในงานมีการจำหน่ายสินทรัพย์โดยการเคหะแห่งชาติ (กคช.) และหน่วยงานต่างๆ  สถาบันการเงิน 12 แห่งมีการนำเสนอบริการเป็นกรณีพิเศษ อาทิ บริการสินเชื่อเพื่อบรรเทาภาระประชาชน ทั้งสินเชื่อที่อยู่อาศัย สินเชื่อธนาคารประชาชน สินเชื่อชะลอเลิกจ้างงาน

ผู้จัดการออนไลน์ 26 มีนาคม 2552
นางอภิรดี ตันตราภรณ์ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ เปิดเผยว่า คณะกรรมการจัดการคอนแทรกฟาร์มิง ที่มีปลัดกระทรวงพาณิชย์ เป็นประธาน จะประชุมพิจารณาแนวทางการป้องกันสินค้าที่นำเข้าภายใต้โครงการคอนแทรกฟาร์มิ ง โดยจะเสนอให้มีการเพิ่มกฎระเบียบการนำเข้าให้รัดกุมมากยิ่งขึ้น ทั้งนี้เดิมการนำเข้าภายใต้โครงการคอนแทรกฟาร์มมิง ผู้มีสิทธิ์นำเข้าไม่ต้องมีใบรับรองแหล่งกำเนิดสินค้าจากประเทศที่ไทยไปส่งเสริม แต่จะเพิ่มมาตรการป้องกันโดยกำหนดให้ผู้มีสิทธิ์นำเข้าต้องมีใบรับรองแหล่ง กำเนิดสินค้า ปริมาณการผลิต และปริมาณการนำเข้าที่ชัดเจน รวมถึงรายชื่อลูกค้าในไทยที่จะนำสินค้าเหล่านั้นมาขายให้ เพื่อป้องกันปัญหาการลักลอบนำเข้ามาสวมสิทธิเกษตรกรไทยเข้าโครงการรับจำนำของรัฐบาล ซึ่งกัมพูชาแจ้งว่ามีความวิตกกังวลว่ามาตรการดังกล่าวจะกระทบต่อการส่งออกสินค้าเกษตรของกัมพูชา โดยเฉพาะข้าว มันสำปะหลัง และข้าวโพด

ผู้จัดการออนไลน์  26 มีนาคม 2552
นางพรทิวา นาคาศัย รมว.พาณิชย์ได้มีมติเห็นชอบให้กรมการค้าภายใน และองค์การคลังสินค้า (อคส.) ศึกษาวิธีระบายมันสำปะหลังที่เปิดรับจำนำโครงการ 2551/52 โดยแบ่งเป็นมันเส้น 2.8 ล้านตัน และแป้งมัน 7.6 แสนตัน ให้เสร็จ เพื่อเสนอให้คณะกรรมการนโยบายมันสำปะหลัง ทั้งนี้ จากการศึกษาของกระทรวงพาณิชย์พบว่าหากระบายมันสัปหลังช่วง มี.ค.-เม.ย.2552 รัฐอาจขาดทุนไม่ต่ำกว่า 5,000-6,000 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม รัฐบาลจำเป็นต้องเร่งระบายออกให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งเก็บไว้นาน ก็ต้องแบกภาระค่าเช่าโกดัง ค่าแรงงาน ค่าตรวจสอบสภาพเพิ่ม อีกทั้งยังทำให้หัวมันเสื่อมสภาพ ยิ่งจะทำให้ขายไม่ได้ราคาอีก อาจทำให้รัฐขาดทุนมากกว่า โดยวิธีการระบายแบบรัฐบาลต่อรัฐบาล(จีทูจ)ี น่าจะเป็นแนวทางที่เหมาะสมที่สุด เพราะขายได้ปริมาณมาก และกระทบต่อราคาตลาดโลกน้อยกว่า

มติชนออนไลน์ วันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2552
ภายใต้การเสวนา “การบริหารงบประมาณภาครัฐในภาวะวิกฤต” นายกอร์ปศักดิ์ สภาวสุ รองนายกรัฐมนตรี ด้านเศรษฐกิจ กล่าวว่า ขณะนี้อยู่ระหว่างการจัดทำรายละเอียดแผนกระตุ้นเศรษฐกิจรอบสอง ที่เน้นลงทุนตั้งแต่ปี 2553-2555 วงเงิน 1.56 ล้านล้านบาท ซึ่งจะแบ่งสัดส่วนการลงทุนในเชิงเศรษฐกิจประมาณ 60% ส่วนที่เหลือเป็นการลงทุนเชิงสังคม สำนักงบประมาณแจ้งว่าการลงทุนแต่ละปีต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่า 5 แสนล้านบาท สามารถจัดสรรให้ได้ 1.8-2 แสนล้านบาท ส่วนที่เหลืออีก 3 แสนบาทต่อปี เป็นหน้าที่ของกระทรวงการคลังจะต้องจัดหา โดย นายพงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์ ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ (สบน.) กล่าวว่า รายได้รัฐบาลปีนี้ที่มีข่าวว่าจะจัดเก็บต่ำกว่าเป้าหมาย 250,000 ล้านบาท คงจะต้องรอดูสถานการณ์อีกระยะถึงจะชัดเจน กรณีที่รายได้รัฐต่ำกว่าเป้าหมาย 200,000 ล้านบาท รัฐจะมีเงินไม่พอที่จะใช้จ่ายเพื่อการกระตุ้นจ้างงาน ดังนั้น รัฐต้องเร่งหาเครื่องมือมาขยายช่องทางเพื่อให้กู้เงินได้มากขึ้นให้ได้เร็วที่สุด ในขณะที่ นายนิพนธ์ พัวพงศกร ประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) กล่าวว่า วิกฤตเศรษฐกิจโลกอาจจะใช้เวลาอย่างน้อย 2-3 ปีกว่าจะฟื้นตัว ดังนั้น การออกมาตรการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจของรัฐบาล ควรจะต้องพิจารณาให้รอบคอบ โดยเฉพาะในภาวะที่มีงบประมาณค่อนข้างจำกัดแบบนี้ หากครม.มีโอกาสไปประชุมสัญจรต่างจังหวัด เพื่อสอบถามความต้องการของคนในพื้นที่จริงๆ ก็น่าจะได้ประโยชน์กว่า

มติชนออนไลน์  วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552
นายยุทธศักดิ์ สุภสร ผู้อำนวยการสถาบันอาหาร กล่าวว่า สำหรับยอดส่งออกอาหารของไทยไปญี่ปุ่นปีที่ผ่านมามีมูลค่าสูงถึง 100,000 ล้านบาท โดยเฉพาะขณะนี้ยอดส่งออกสินค้าอาหารไทยไปญี่ปุ่นเพิ่มมากขึ้นถึงร้อยละ 30 คาดว่าเป็นผลจากการที่จีนมีปัญหาสารปนเปื้อน และไทยอยู่ในอันดับต้นๆ ที่ญี่ปุ่นให้ความเชื่อถือในการผลิตสินค้าอาหาร  โดยสินค้าอาหารที่มีโอกาสส่งออกไปญี่ปุ่นได้เพิ่มมากขึ้นได้แก่ ผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูปขั้นต้น จนถึงสินค้าพร้อมปรุง อาหารพร้อมรับประทาน ทั้งนี้ สถาบันอาหารคาดว่าโดยภาพรวมการส่งออกสินค้าอาหารของไทยในปีนี้จะมียอดไม่ต่ำ กว่า 660,000 ล้านบาท ลดลงจากปีที่แล้วที่มียอดส่งออกรวม 778,000 ล้านบาท เนื่องจากปีที่ผ่านมาเป็นปีที่สินค้าราคาดีมากเป็นพิเศษ เช่น ข้าวราคาดีมาก อย่างไรก็ตาม ปีนี้หากเทียบกับยอดส่งออกในปี 2550 นับว่าการส่งออกปีนี้ยังเพิ่มจากปี 2550 ถึงร้อยละ 6-7 นับได้ว่าการส่งออกยังคงเติบโต

Here’s one event you might consider attending during the Songkran/Easter holidays if you’re in London na ka Happy Songkran and Easter in advance!

The British Library and the Royal Thai Embassy request the pleasure of your company at:

A lecture on ‘Traveling the Three Worlds’ (A memorial lecture in honour of Dr. Henry Ginsburg (1940-2007), late Curator of Thai manuscripts at the British Library)

On Wednesday 15 April 2009 at 6.30pm, The British Library Conference Centre.

Delivered by John Guy (Senior Curator South & Southeast Asian Art, The Metropolitan Museum of Art, New York).

This lecture explores the art of Thai manuscript painting through the extraordinary world of Thai Buddhist cosmologies, canonical and non-canonical Buddhist tales, astrologies, divination manuals, and other literary genres which supported the pictorial tradition. Most Thai Buddhists first encounter Thai traditional painting in the murals on the interior of their monastery, where the Jataka stories of the previous lives of the Buddha, or scenes from the historical Buddha’s life, are most frequently illustrated in a continuous narrative mode. Long banner paintings were in the past hung on festival occasions, illustrating scenes pertinent to the Buddhist calendar. Finally, richly painted manuscripts, both of palm-leaf and concertina-folded khoi paper, provided an important genre of painting, largely for the predilection of the monastic community who alone had access to these works, both as ordination manuals (Kammavaca) and as texts for teaching the dharma to the lay community.

The story of Thai Buddhist painting will be traced from its origins in the Ayutthaya period through into the Ratanakosin (Bangkok) era, when large libraries were created of finely painted manuscripts and elaborate mural programmes were commissioned in royal temples, under the patronage of royal donors.

The lecture will be followed by a reception 7.30-8.30pm

RSVP by 6th April. Telephone: 0207 412 7717. Email: lorna.komeda@bl.uk

นางธาริษา วัฒนเกส ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) กล่าวถึงการขยายเพดานเงินกู้ของรัฐบาล วงเงิน 1.4 ล้านบาท ตามแผนกระตุ้นเศรษฐกิจรอบ 2 เพื่อนำมาใช้ในการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานในช่วง 2-3 ปีข้างหน้า ว่า หากเป็นแพกเกจขนาดใหญ่จะมีผลต่อเศรษฐกิจมาก แต่ยังคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบถึงแหล่งที่มาของเงินที่จะนำมาใช้ และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือควรมีการเร่งรัดการเบิกจ่าย ต้องใช้เงินเร็วให้เกิดผล และต้องตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเพื่อให้เม็ดเงินออกไปตามเป้าหมายที่วางไว้ ซึ่งการขยายเงินกู้รัฐบาลสามารถดำเนินการได้เป็นการชั่วคราว เมื่อภาวะเศรษฐกิจและรายได้ของรัฐบาลกลับมาสู่ภาวะปกติแล้ว รัฐบาลก็ควรกลับมาดำเนินการตามกรอบเดิม

ผู้จัดการออนไลน์ 20 มีนาคม 2552

นายศิษฎิวัชร ชีวรัตนพร นายกสมาคมผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวสัมพันธ์ไทย-จีน(T.C.T.A) ประมาณว่าจะมีเที่ยวบินเช่าเหมาลำ(ชาร์เตอร์ไฟล์ท)จากประเทศจีนมาเที่ยว ประเทศไทยในช่วงเทศกาลสงกรานต์ปีนี้ ที่ 40-50 ลำ จากช่วงปกติจะมีประมาณ70-80 ลำ และคาดว่าภาพรวมปีนี้ตลาดนักท่องเที่ยวจีนจะเดินทางมาประเทศไทย ประมาณ 8 แสนคน สาเหตุที่นักท่องเที่ยวจีนลดลงมาจาก นักท่องเที่ยวจีนกำลังซื้อลดลง เพราะได้รับผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจโลก นอกจากนั้นปัจจัยการเมืองของประเทศไทยที่ยังไม่นิ่งเท่าที่ควร ทำให้ชาวจีนยังกังวลใจจึงไม่ต้องการเดินทางเข้ามา ส่วนกลุ่มที่มีกำลังซื้อที่ยังสามารถเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศได้ก็ เลือกที่จะไปเที่ยวในประเทศอื่นๆ ที่จัดโปรโมชั่นน่าสนใจ โดยชาวจีนเลือกที่ไปเที่ยว ญี่ปุ่น ไต้หวัน มากขึ้น เพราะญี่ปุนมีการลดราคาทัวรี้ทำให้ราคาแพกเกจทัวร์ไปญี่ปุ่นราคาเท่ากับมาประเทศไทย ทางสมาคมเสนอให้นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้ใช้โอกาสที่จะเดินทางไปประเทศจีนในเดือน พ.ค.นี้ เพื่อเจรจาเรื่องการค้าการลงทุน ให้พูดสร้างความมั่นใจชวนคนจีนมาเที่ยวไทยด้วย

ผู้จัดการออนไลน์ 20 มีนาคม 2552

บริษัท ศูนย์วิจัยกสิกรไทย จำกัด เผยรายงานคาดการณ์การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศของไทยปี 2552 โดยระบุว่า มีแนวโน้มที่อาจหดตัวลงจากปีก่อนหน้า โดยในกรณีที่ไม่มีโครงการลงทุนขนาดใหญ่เข้ามาเพิ่มเติมอีกมากนัก มูลค่าการขอรับส่งเสริมการลงทุนในปีนี้อาจอยู่ในช่วง 300,000-450,000 ล้านบาท ต่ำกว่าเป้าหมายที่ทางบีโอไอตั้งไว้ที่ 650,000 ล้านบาท และคาดว่ากระแสเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศสุทธิที่เป็นการลงทุนที่เกิดขึ้นจริงน่าจะอยู่ในช่วง 7,000-10,000 ล้านดอลลาร์ สาเหตุหลักเนื่องจากเศรษฐกิจโลกอยู่ในช่วงชะลอตัว และราคาสินค้าโภคภัณฑ์มีความผันผวนสูง อย่างไรก็ตาม ไทยก็มีโอกาสในการได้รับการลงทุนจากต่างประเทศโดยเฉพาะบริษัทญี่ปุ่น ซึ่งได้รับผลกระทบจากเงินเยนที่แข็งค่าขึ้น ทำให้เกิดการโยกย้ายฐานการผลิตเพื่อลดต้นทุน นอกจากนี้ ความผันผวนของราคาสินค้าโภคภัณฑ์ยังเป็นโอกาสในการลงทุนในอุตสาหกรรมใหม่ๆ เช่น อุตสาหกรรมพลังงานทางเลือก และอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่รัฐบาลต้องเพิ่มความสามารถใน การแข่งขันของประเทศเพื่อดึงดูดการลงทุนในระยะยาวโดยการเร่งปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานโดยเฉพาะไฟฟ้า การขนส่งและระบบโลจิสติกส์ การเร่งจัดทำแผนสำรองกรณีเกิดภาวะฉุกเฉินหากสนามบินและท่าเรือหลักเกิดปํญหา

มติชนออนไลน์ วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2552

สำนักงานสถิติแห่งชาติ (สสช.) เก็บข้อมูลช่วยแก้ปัญหาหนี้สิน และความยากจนของประชาชน พบว่าปี2550 ครัวเรือนที่มีหนี้สินมีร้อยละ 63.3 หนี้สินของครัวเรือนเฉลี่ย 116,681 บาทต่อครัวเรือน เพิ่มขึ้นจากปี 2545 กว่า 3 หมื่นบาท เร่งส่งเจ้าหน้าที่ลงพื้นที่เก็บข้อมูลให้ทันสถานการณ์มากขึ้น โดยเฉพาะในช่วงนี้ที่เศรษฐกิจรัดตัวมาก แรงงานจำนวนไม่น้อยถูกเลิกจ้างหรือลดเงินเดือนและ ค่าล่วงเวลา ทำให้กำลังการบริโภค กำลังซื้อลดลง อาจจะต้องหันไปกู้หนี้ยืมสินมากขึ้น สำนักงานสถิติแห่งชาติจึงต้องจัดเก็บข้อมูลให้ภาครัฐใช้แก้ปัญหาหนี้สินและ ความยากจนของประชาชน โดยนำไปใช้กำหนดนโยบายวางแผนทั้งในด้านประชากร สาธารณสุข การจัดหาสวัสดิการต่าง ๆ เช่นจัดทำเส้นความยากจน ส่งเสริมการออม จัดสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาล การสงเคราะห์คนพิการ จัดทำงบประมาณโครงการหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ตลอดจนจัดทำดัชนีราคาผู้บริโภค ฯลฯ

มติชนออนไลน์ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552

นางอภิรดี ตันตราภรณ์ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ (คต.) เปิดเผยเมื่อวันที่ 16 มีนาคมว่า สำนักงานผู้แทนการค้าสหรัฐฯ (USTR) ได้ออกประกาศใน Federal Register vol.74 ลงวันที่ 5 มีนาคม 2552 เปิดรับฟังความคิดเห็นสำหรับสินค้าที่จะถูกระงับสิทธิจีเอสพี (GSP) ในการพิจารณาทบทวนโครงการ GSP ประจำปี 2551 เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่ายทั้งภาคเอกชน(ผู้ส่งออกไทย และผู้นำเข้าสหรัฐฯ) และภาครัฐบาล สามารถยื่นคำร้อง(Petition) เพื่อ 1) ขอผ่อนผันไม่ให้ระงับสิทธิ GSP ในสินค้าที่มีมูลค่าการนำเข้าต่ำ (กรณี De Minimis Waiver) 2) ขอคืนสิทธิ กรณี Redesignations สำหรับสินค้าไทยที่สามารถยื่นขอผ่อนผันไม่ให้ระงับสิทธิ GSP กรณี De Minimis Waiver จำนวน 9 รายการ ได้แก่ เนื้อสัตว์ปรุงแต่งอื่น ดอกกล้วยไม้สด ทุเรียนสด มะละกอตากแห้ง มะขามตากแห้ง กุ้งปรุงแต่ง ผลไม้/ลูกนัตแช่อิ่ม มะละกอแปรรูป หนังกระบือฟอก

มติชนออนไลน์ วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2552

นายอาคม เอ่งฉ้วน ส.ส.กระบี่ พรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) กล่าวเมื่อวันที่ 18 มี.ค.ภายหลังประชุมแก้ไขปัญหาราคาน้ำมันปาล์ม ว่า ได้ข้อสรุป 3 ข้อดังนี้ 1. ภายในวันที่ 20 มี.ค.นี้ องค์การคลังสินค้าจะเข้าแทรกแซงราคาปาล์มน้ำมันกิโลกรัมละ 3.50 บาท โดยจะต้องมีเปอร์เซ็นต์น้ำมัน 17 เปอร์เซ็นต์ที่หน้าโรงงานทั้ง 40 แห่งใน 7 จังหวัดภาคใต้ 2. ปริมาณที่จะแทรกแซงจำนวน 2 แสนตัน ในวงเงิน 4.5 พันล้านบาท โดยระยะเวลาการรับซื้อสิ้นสุดวันที่ 31 พ.ค.2552 3.เกษตรกรต้องขึ้นทะเบียนกับกรมส่งเสริมการเกษตร และเกษตรกรจะต้องขายได้ไม่เกินรายละ 12.50 ตันต่อเดือน ส่วนเกษตรกรที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน จะมีการเปิดให้ลงทะเบียนเพิ่มเติม

มติชนออนไลน์ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2552
กระทรวงพาณิชย์การรายงานข้อมูลการค้าระหว่างประเทศของไทยล่าสุดการส่งออกในเดือนกุมภาพันธ์ 2552 มีมูลค่า 11,736 ล้านดอลลาร์ฯ ลดลงร้อยละ 11.3 เทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน แม้ว่าเป็นตัวเลขที่ดีขึ้นกว่าเดือนมกราคมที่หดตัวสูงถึงร้อยละ 26.5 แต่เมื่อวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่แท้จริงแล้วพบว่าเป็นผลมาจากฐานเปรียบเทียบ ที่ต่ำในปีก่อน ที่เทศกาลตรุษจีนตรงกับเดือนกุมภาพันธ์ แต่ในปีนี้ไปอยู่ในเดือนมกราคมที่หดตัวสูงถึงร้อยละ 26.5 แต่เมื่อวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่แท้จริงแล้วพบว่าเป็นผลมาจากฐานเปรียบเทียบ ที่ต่ำในปีก่อน ที่เทศกาลตรุษจีนตรงกับเดือนกุมภาพันธ์ แต่ในปีนี้ไปอยู่ในเดือนมกราคม ทำให้จำนวนวันที่มีการทำธุรกรรมในเดือนกุมภาพันธ์ของปีนี้มากกว่าปีก่อนที่ มีวันหยุดยาวช่วงตรุษจีน นอกจากนี้ ราคาทองคำที่พุ่งสูงขึ้นอย่างมากทำให้มีประชาชนมาขายทองกับร้านค้าทองเป็น จำนวนมาก ผู้ค้าทองจึงมีการขายทองคำออกไปยังต่างประเทศเพื่อหมุนสภาพคล่อง ซึ่งจากการวิเคราะห์ตัวเลขการส่งออกของไทยโดยเฉลี่ยในช่วง 2 เดือนแรกที่ไม่รวมทองคำ พบว่าหดตัวลงร้อยละ 27.4ในเดือนกุมภาพันธ์หดตัวร้อยละ 24.6ที่มีการส่งออกขยายตัวเป็นบวกมีเพียงข้าว และอัญมณีและเครื่องประดับเท่านั้น กลุ่มเศรษฐกิจชั้นนำอื่นๆ ไม่ว่ายูโรโซน หรือญี่ปุ่น ยังคงมีแนวโน้มอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง และโอกาสที่จะเห็นเศรษฐกิจโลกฟื้นตัวได้ภายในปีนี้มีน้อยลง

With the familiar cross-body handshake of the ten Southeast Asian leaders, the ASEAN Summit held at Hua Hin, Thailand, was concluded two weeks ago. The leaders expressed optimism in the future of ASEAN, lauding the theme: “ASEAN Charter for ASEAN People.” Prime Minister Abhisit, the host of the summit, emphasized the need to “make ASEAN more people-centric” and that the “protection and promotion of human rights and fundamental freedoms is a key feature of our community.” The leaders also expressed hope to create an “ASEAN Economic Community” by 2015 and called for advanced economies not to use protectionist measures amid the global economic crisis.

Given all the smiling pictures and wonderfully crafted speeches at the summit, it is easy for a random observer to see ASEAN as entering a new, brighter era in which the association evolves into a rule-based legal entity while its member countries become increasingly integrated. However, I disagree with this optimistic view. As will be argued in this article, the future of ASEAN, very much like its past, lies in its struggle to maintain regional security. Despite the rhetoric, the grouping’s ambitions related to human rights promotion or economic integration are dreams that will not be achieved in the foreseeable future. In fact, ASEAN today faces a number of key challenges that compel the association to struggle hard just to stay “relevant” in international affairs.

The birth of ASEAN

One cannot comprehend ASEAN’s present or predict its future without an understanding of its 42-year history. Turning the clock back to the mid-1960s, all Southeast Asian countries – except for Thailand – were newly independent states that were just embarking on an uphill task of nation building. Not unlike today’s Middle East, Southeast Asia was a region full of conflicts. Malaysia and Philippines were engaging in a territorial dispute over Sabah. The North Vietnamese were fighting the Americans in Indochina. Indonesia, under President Sukarno, launched a “crush Malaysia” military campaign in what was called konfrontasi II (“confrontation II”). In addition, the communist threat was increasing while the Americans and the British were withdrawing their troops from Southeast Asia.

Against this conflict-ridden context, ASEAN was formed in 1967 by five countries: Indonesia, Malaysia, Philippines, Singapore and Thailand. The primary reason for the establishment of ASEAN was not to promote economic integration, but rather to stop conflicts, counter communist threat and promote peace in the region so as to enable the weak Southeast Asian states to focus on economic development and nation building. ASEAN members agreed that they would try to form a conflict-free zone based on the principles of consensus, non-use of force and non-interference in internal affairs of other states. These principles, together with minimal institutionalism, are often referred to as the “ASEAN Way”.

The goal of conflict prevention was translated into a 1971 Declaration on an ASEAN Zone of Peace, Freedom and Neutrality (ZOPFAN), with one of its components being the establishment of Southeast Asia Nuclear-Weapon-Free Zone (SEANWFZ). As such, the primary function of ASEAN in its early stage was managing diversity of national interests and conflict so that its member states can foster economic growth and consolidate their key domestic institutions. However, it is important to remember that most outside observers of Southeast Asia at the time were largely skeptical about ASEAN’s prospect. That skepticism would begin to change in 1979.

ASEAN and the Cambodian conflict: the golden age of ASEAN

In December 1978, Soviet-backed Vietnam invaded Cambodia and easily overthrew the Khmer Rouge government. A new Vietnamese-backed government was installed in Phnom Penh. ASEAN states, which had been hoping for a peaceful coexistence between non-communist Southeast Asia and communist Indochina, were stunned. Thailand, in particular, became very alarmed that its sovereignty was now under threat from the Vietnamese, who were now right next to the Thai-Cambodian border. Vietnam, at that time, had the strongest army in the region.

ASEAN, whose member states were alarmed by the threat posed by Vietnam and the Soviet Union, responded swiftly to the invasion, denouncing the Vietnamese action and calling for immediate withdrawal of the Vietnamese troops from Cambodia. ASEAN also launched successful diplomatic efforts at the U.N. to get the international community to deny the legitimacy of the Vietnamese-installed government in Cambodia and to impose trade sanctions on Vietnam. As a result, Vietnam was isolated from much of the noncommunist world. Meanwhile, ASEAN also worked closely with China and the U.S. to channel military and financial support to the Khmer Rouge insurgents who were fighting against the Vietnamese in Cambodia throughout the 1980s.

Eventually, the Cambodian conflict was settled in 1991 at the Paris Peace International Conference. Vietnam withdrew its troops and a U.N. peacekeeping force was dispatched to administer Cambodia’s transition to democracy. For the first time since World War II, Southeast Asia was without interstate conflicts, while ASEAN was widely praised for its achievement and touted as probably the most successful regional grouping in the developing world. This positive view on ASEAN, however, would begin to change after the end of the Cold War.

ASEAN as a political, not economic, grouping

From 1967 to 1991, it is clear that ASEAN member states were bound together by their common political/security interests, not by the desire to integrate their economies. In the early stages, ASEAN states wanted regional stability that would allow them to deal with domestic problems. During the Cambodian conflict, ASEAN states needed to counter the perceived Vietnamese threat. Moreover, a remarkable success of ASEAN is the fact that its members have not fought a war with one another since its formation in 1967. ASEAN has been successful in preventing bilateral conflicts in the region from escalating into military clashes. It should be noted though that bilateral conflicts among ASEAN member states are rarely resolved; ASEAN is a mechanism for conflict avoidance rather than conflict resolution.

Indeed, it is obvious that ASEAN’s success has always been political and security in nature, whether in fostering a response to a shared external threat or in preventing the escalation of bilateral conflicts among its member states. ASEAN has always been a diplomatic tool that its member states use to pursue their own national interests. It has never been a force for economic integration, let alone human rights promotion. When the national interests of ASEAN states clash, ASEAN has been much less successful in putting its act together. For example, bilateral tensions between Malaysia and Singapore and between Thailand and Cambodia occasionally arise.

Moreover, ASEAN has largely failed on several occasions to react effectively to nontraditional threats, such as its failure to collectively deal with the “Haze” caused by uncontrolled forest fires or the Asian Financial Crisis in 1997. The grouping was also silent following Indonesia’s gross human rights violation in East Timor in 1999, and it has not been able to induce a more moderate policy stance in Myanmar. Even today, although ASEAN states have called upon advanced economies not to use protectionist measures, some ASEAN countries, particularly Indonesia, have actually become more protectionist themselves. All the above instances reinforce the view that when the national interests of ASEAN member states are at odd with the collective interests of ASEAN, national interests will always be accorded higher priority. In other words, ASEAN is effective only when national interests of its members converge.

ASEAN’s key challenges

Since the end of the Cold War, ASEAN has faced at least three key challenges. First and foremost, there has been an absence of a common purpose. The old political cement, particularly the perceived Vietnamese and Soviet communist threat that glued ASEAN states together during the later stage of the Cold War, no longer exists. The end of the Cold War has thus left ASEAN without a clear focus. With this lack of a clear political/security focus, ASEAN states have found it more difficult to foster consensus because of their naturally diverse national interests. Without an obvious external threat, why would Thailand, or any other ASEAN state, need ASEAN in its pursue of national interests? In this regard, ASEAN, to some extent, faces the problem of relevance.

Second, ASEAN today lacks effective and responsible leadership. This is mainly a product of the dramatic political change that has taken place in Indonesia since 1998. Until 1998, President Suharto provided ASEAN with strong and responsible leadership. Suharto was the firm believer in ASEAN and on several occasions he played an important role in mediating bilateral conflicts among other ASEAN states. Thus, since the end of Suharto’s 33-year authoritarian rule in 1998, there was a vacuum in ASEAN’s leadership as Suharto’s successors were more preoccupied with solving domestic economic problems and political unrest. Because Indonesia is the largest and most influential country in ASEAN, without her leadership, it is difficult for ASEAN to progress or even to stay relevant. In recent years, however, President Susilo Bambang Yudhoyono has been relatively successful in consolidating democracy and fostering economic growth in Indonesia, and this should be a positive sign to ASEAN. Nevertheless, the fact remains that Indonesia’s leadership in ASEAN today is less predictable than in the past.

Third, the enlargement of ASEAN, with its new CLMV members (Cambodia, Laos, Myanmar and Vietnam), has generated even greater challenges for ASEAN. For one thing, these new members are some way behind the ASEAN original members in terms of economic development. More importantly, however, is the huge difference between the political regimes of the new and the original members. The political systems in CLMV countries are much more narrow and closed, with the political elites holding tightly to their power. In the eyes of these political elites, regime survival is synonymous to state survival, and they will definitely not allow ASEAN to interfere with their business and threaten their power.

Thus, it should not be a surprise when some human rights activists were barred from talks at the recent ASEAN Summit after Myanmar and Cambodia threatened to walk out. The idea of establishing a meaningful human rights body in ASEAN is still a dream that will not be realized any time soon. Furthermore, ASEAN enlargement, particularly the inclusion of Myanmar, has also made it more difficult for ASEAN to work with Western countries. The U.S. has at times been frustrated with ASEAN’s slow pace while European countries have been annoyed by ASEAN’s recognition of Myanmar. In addition, the CLMV countries’ involvement in ASEAN, with countless meetings one after another, has put a lot of strains on the bureaucratic capacity of these countries.

Because of the above three factors, an enlarged ASEAN with more diverse interests but without effective leadership has found it more difficult to derive at any kind of consensus and to move forward beyond nice talks. ASEAN’s struggle to stay relevant can be seen from its attempt to establish the ASEAN Charter, which supposedly would make ASEAN a more rule-based legal entity with some dispute settlement mechanism in place. However, despite the rhetoric, one only need to read the Charter to find out that consensus and non-interference still remain the ultimate principles of ASEAN. Some kind of dispute settlement mechanism will be established but it will be used only when the parties concerned agreed to do so. In essence, the Charter should be seen as an attempt to make ASEAN “look good”, albeit only on the surface, and to stay relevant in international affairs following years of declining relevance and underachievement.

The future of ASEAN: dead or alive?

So, given all the challenges it face, is ASEAN still alive? My short answer would be yes, ASEAN is still alive, but it is apparently less lively than before. Despite the lack of an obvious common goal among ASEAN members, there is at least one important but less visible common interest to be pursued: the need to ensure regional stability and peace at the time when China is rising as a major regional and global player. Despite the relatively peaceful rise of China thus far, there are uncertainties about China’s long-term regional intentions. Indeed, a recent CSIS survey found that in the view of foreign policy elites in East Asia, China represents the greatest security threat in East Asia today.

China’s potential threat to Southeast Asian nations can be seen in two forms. First, China does have territorial ambitions in the South China Sea. For decades, China and several Southeast Asian nations have had disputed claims on sovereignty over Paracel and Spratly Islands, where potentially large oil and gas reserves could be found. Despite ASEAN’s attempt to engage China and peacefully preserve the status quo of the territorial claims in the South China Sea, China on occasions have acted unilaterally by sending its armed forces to occupy some islands. The dispute over the South China Sea thus remains probably the most contentious dispute between China and Southeast Asian states. ASEAN states involved have found that ASEAN is an important diplomatic tool that they can use to engage China to settle these disputes peacefully. The second form of China’s threat is the fear of Chinese intervention in domestic affairs of ASEAN states. This is a concern for basically all ASEAN states, regardless of whether they share borders with China. Myanmar does not want to be seen as a client regime of China, just like Singapore does not want its own affairs to be interfered by China.

Given the concern over China’s long-term intentions in the region, ASEAN does have a role to play. Southeast Asian states have tried, bilaterally and regionally through ASEAN, to engage with external powers that could balance the rising Chinese power and guard against any potential hegemonic behavior of China. The most important source of this countervailing force is, of course, the United States. Following the termination of American bases in the Philippines in the early 1990s, ASEAN has tried very hard to keep the American presence in the region. In particular, ASEAN has tried to put itself in the “driver’s seat” in organizing various multilateral dialogue forum that involve outside powers. These forum are the ASEAN Regional Forum (ARF), the Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), ASEAN+3, and the East Asia Summit.

Although these forum are sometimes referred to as “talk shops” that do not produce anything concrete, ASEAN members hope that multilateral engagement with the big powers – the U.S., China, Japan and India – will be able to ensure regional peace and stability. However, given ASEAN’s challenges described above, Southeast Asian countries will not put its faith totally in ASEAN to do its job. Singapore, for example, has pursued its national interests by allowing American forces to use the military facilities in Singapore, thereby ensuring continued U.S. presence in the region.

To conclude, ASEAN has always been a tool that its members use to pursue their own diverse national interests. ASEAN has been most successful in arriving at a consensus when the national interests of ASEAN members coincide with one another. The grouping has often failed to act collectively when these national interests diverge. Thus, given an enlarged ASEAN, national interests of the ten member states have become more diverse and currently do not appear to converge on the issues of increased economic integration or human rights promotion. As such, ASEAN is unlikely to see substantial progress in economic integration or in inducing a policy change in Myanmar in the near future.

Indeed, ASEAN’s present and future, just like its past, lie in its members’ struggle to maintain regional peace and stability. Securing regional peace through diplomatic efforts geared toward sustaining the involvement of all relevant external powers has been the most important function of ASEAN, and this looks likely to remain true in the many years to come.

*The writer is currently a graduate student studying Southeast Asian affairs.

Prime Minister of the Kingdom of Thailand

“Taking on the Challenges of Democracy”

at St. John’s College, Oxford University

14 March 2009

­­­­­­­­­­­­­__________________

Dr. John Hood, Vice Chancellor of the University of Oxford,

Sir Michael Scholar, President of St. John’s College,

President of the International Relations Society,

Excellencies,

Ladies and Gentlemen,

1. First of all let me say what a great pleasure it is to be back here, although actually in very unfamiliar surroundings. The one this that has been conferred during my return is that nobody can accuse me of being too young anymore. First because this auditorium was not here when I was here, and secondly, when I asked about all the tutors who have taught me, in philosophy, politics or economics, I learned that most of them had retired or passed away. So it is with pleasure that I do return here. I hope that later on I will be able to look at the more familiar surroundings where I spent possibly the best three years of my life. I shall also get the difficult part out of the way. First, I was introduced as a Thai Geordie : references were made to the greatest football club in the world. Just to reaffirm that we are the best, we just need to win sometime.

2. Now on to the serious topic which I’ve been asked to speak on, which are the challenges of democracy. Well I will first start by saying that when I was here– roughly the same time as my finance minister, also an ex-St. John’s student, he’s actually a year above me although we are roughly the same age— when we were here we were the minority. Possibly very few Thais in Oxford University. These days I think things are rather different, many more Thais have been given the opportunity to study here. I think that reconfirms what the Vice Chancellor had just said that Oxford has become more international. But the thing was very few people knew where Thailand was. Over the years when we grew through the process of democratic development, Thailand has become better known throughout the years. I remember when we were here, there was not even a Thai restaurant. We had to do with an Indonesian one which is now closed. But now Thai food is very much here, many of my friends have been to Thailand and enjoyed the sun, the sea, the sand and what not. But what made me most proud throughout the years was that Thailand was becoming a country known where democracy was taking its roots, especially on certain aspects like freedom of expression. We were once ranked very high in terms of media freedom. Indeed, the last time my party was in government, Thailand ranked in the top thirty of countries in terms of media freedom and political stability. But look at the rankings now, over a decade after what was supposed to be the best period in Thai democracy, we found that global media now ranked us only in the bottom thirty for media freedom and even worse in terms of political stability. And for those of you who have been following the news on Thailand, you clearly saw disturbing images over the last few years.

3. So the real question that must be posed is, is Thai democracy backsliding. After all, has Thailand now lost its reputation and the ability to convince people that we could somehow be a model democratic development in the region, in Asia, or indeed in as far as all developing countries are concerned. What I would like to do today is to take you through the challenges that we have faced, so we can learn some lessons.

4. At the same time, I am here to reaffirm that Thai democracy is alive and well. And I have every determination to make sure that we get on this path. So in discussing political development in Thailand I will share with you some thoughts of the experience in the last decade, and see how we can take on the challenges of democracy.

5. As I said, Thai democracy may have taken some blows of late, but it has survived much worse. We experienced several setbacks before, but after each setback, the people of Thailand have always rebounded more resolute than before to fight for freedom and equality. I am determined to honour the sacrifices of generations past by doing everything in my power to advance and strengthen democracy, no matter what the challenges and obstacles along our way are.

Ladies and Gentlemen,

6. Here in Britain, democracy has for so long been taken for granted. Indeed, it’s hard to imagine Britain as anything else. But the path even to British democracy was not strewn with roses. It is perhaps a sign of how completely democracy has triumphed in this country that the struggles to get here – the civil wars, the revolutions – have mostly slipped from popular memory to become dull chapters in dusty history books.

7. In Thailand, such struggles remain vivid in many people’s memories. I was 9 years old in 1973 when the military used violence to suppress pro-democracy demonstrators and students on the streets of Bangkok. The incident, known as the October 14 incident, effectively ended the authoritarian rule over the country.

8. The realisation that the Thai people were willing to lay down their lives for freedom from tyranny made a life-long impression upon me. Democracy may be taken for granted elsewhere, but not for the Thai people. If the political system is more open, if the people in power are willing to listen and accommodate, or if all of us play our parts to strengthen the foundations of democracy, then we may be able to avoid the unnecessary loss of lives in the name of democracy. After the October 14 incident, I realised that the only way for me to help bring democracy to Thailand is through public service as an elected career politician, and through commitment to the ideals that those brave people fought for. And I know that questions have already been asked whether my ambition to become an elected leader was something that was grown from Oxford. I say that the 14 October incident basically made up my mind. I wanted to be a career politician and was the main reason why I decided to take up PPE at Oxford, of course which is well known for professional and career politicians over the world. And indeed, I also recall fondly that my experience of winning elections also began here. In fact, in my first year I ran to become Oxford University’s student representative and in my second year I was elected junior common room president.

9. But the victory that followed the October 14 incident was short-lived. Only three years later, in 1976, the military staged another coup following a massacre of supposedly leftist students at Bangkok’s Thammasat University. Again, students and pro-democracy leaders who were against the military lost their lives. Thai society was deeply divided on the question of how democratic principles should be implemented. Many students left university and joined the Communist insurgency in rural areas. It cost the country long hard decades of struggle to win over those who were disoriented, to achieve stability and to restore democratic rule. Though the authoritarian regime put in place after the coup lasted only one year, Thailand was to be under what was dubbed “semi-democratic rule” for over a decade.

10. I spent many of those years as a student in Britain absorbing the culture of democracy. I became more convinced that democratic rule is absolutely essential for every country, including Thailand. When I returned to Thailand and entered politics in 1992, democracy in Thailand was yet again at a critical juncture. This time around, as a newcomer to politics, being elected to Parliament for the first time in March 1992, I witnessed an uprising largely by the middle-class against another military strongman in May 1992. I should say that that strongman was supported by the majority of the members of Parliament then. There was a crackdown that resulted in a lot of deaths and injuries. This sad chapter in political history also led to new elections, and the Thai people eventually rebounded and pooled together to push for one of the most comprehensive political reform process, which led to what was called the People’s Constitution of 1997. The Constitution ambitiously sought to strengthen our weak political party system while putting in place checks and balances in the form of unelected and independent organisations.

11. The drafters of the Constitution underestimated the ability to abuse power by politicians, even elected ones. They did not anticipate that a strong parliamentary majority and executive power could undermine transparency and accountability. Sustained by populist policies, that majority came to be the basis for an authoritarian approach by the government. With such approach came rampant corruption on a massive scale and a casual contempt for the rule of law, borne out in such incidents as the massacre of Thai Muslims at Krue Se Mosque in the South of Thailand and Takbai, a ruthless and no-questions-asked crackdown on drug dealers involving extra-judicial killings leading to the large loss of lives of over 2,000 Thais, as well as torture and forced disappearances like the case of human rights lawyer Somchai Neelapaijit. The opposition was harassed, the press was subjected to intimidation, and independent organisations faced political interference. It is indeed ironic and hard to believe that a democratically-elected government would engage in such practices. It also raised the question about democratic forms and functions, and where we should go from there.

12. The upside to all this was that, for the first time, Thailand’s rural poor was awoken by the populist elements of democracy. Schemes such as village funds, the marketing of community products, and cheap health care became instrumental in retaining rural support. These measures had the effect of empowering the rural poor, at least politically.

13. Despite the upside, widespread abuse of power inevitably bred a reaction, as demonstrators took to the streets condemning cronyism, conflicts of interest and mega-scale corruption. There was a real fear that a government would use its absolute majority in Parliament for its own self-interest, and even put themselves above the law.

Ladies and Gentlemen,

14. This is why, when the military staged a coup in September 2006, it was met with a sense of relief among the majority of people, and I regret to say that. It was a reflection of increasing democracy when the coup makers had to quickly announce that power would return to the people in one year.

15. The 2006 coup proved that, despite the military’s intervention, power ultimately rests in the hands of the people. Democracy prevailed. Firstly because even the coup leaders had to subject the new Constitution to a referendum which was passed by a narrow margin, suggesting of course, that there has to be further amendments to the Constitution. Secondly, although democracy took a step back, free and fair elections did take place in one year. The majority of voters, largely from the rural areas, decided to vote to support the policies of the party that was overthrown by the coup in the first place. The bottom line is that the military will be even more reluctant now to force their way into power again.

16. This is the nature of democratic development in Thailand, for every stepback, we make a relaunch, taking more steps forward.

17. Unfortunately, democratic elections and majority rule, last year, again, ran into some problems. Without respecting the other principles of democracy, it proved to be drastically inadequate to avoid the impending political turmoil. Once again there was chaos. In the end, after the courts ruled against the government for abuse of power and electoral fraud, democratically-elected Parliamentarians decided to end the deadlock by to put in change and voted openly for my party to form a coalition government. The decision was subsequently vindicated by by-election results a month later, when we won 21 out of 27 seats.

18. Today, Thailand is back on track towards democracy. I consider it the duty of my government to ensure that Thailand’s progress towards democracy continues apace.

19. So this is what I have promised to the Thai people: transparency, good governance, respect for human rights and the rule of law, equal treatment and reconciliation with those with opposing views, especially by providing them with political space. We need not trade off majority rule for transparency and good governance, and in order to move forward, these principles must go hand-in-hand. In doing so, a new kind of political reform, a political “New Deal”, must take place— a process that creates long-lasting liberal democracy under a constitutional Monarchy, where powers of the political leadership are used to provide national policy direction for the better lives of the people, rather than simply to accumulate and exercise unlimited power, including interference with the law for personal gain.

20. We also recognise that, for most ordinary, hard-working people, democracy would be useless if it does not respond to their basic needs. Democracy must be conducive to economic development if it is to be sustainable.

21. Our commitment to freedom therefore extends to our economic policies, where the need for growth, driven by competition and entrepreneurship, must be balanced by public sector intervention to ensure fairness and to help the least fortunate. Regardless of who is in power, Thailand has always favoured a liberal economy, as reflected in our commitment to open markets and close integration into the global economy. Our strong agricultural base means that Thailand will continue to play a key part in feeding the world. We must therefore make sure that the global economic crisis will not result in increased protectionist measures, since such steps would close us off from one another and impoverish us all.

Ladies and Gentlemen,

22. There is no question how much we value democracy. We have learned the hard way how to build democratic rule, and how tough it is to do so. I believe that our political experiences are valuable to the countries now pursuing democratization. Therefore, we are also working to promote democracy in the Southeast Asian region. In our capacity as ASEAN Chair and host of the 14th ASEAN Summit, we have been working with our fellow member countries to advance the cause of freedom and democracy in the region, even though we full well recognize the constraints we are under.

23. The ten Southeast Asian nations—ASEAN, now has a firm foot in the door in areas which were once considered too sensitive to be discussed even within the ASEAN family. First and foremost, our goal of realizing the ASEAN Community will result in this organization becoming more rules-based and effective. Second, the setting up of an ASEAN Human Rights body will finally mean that human rights are given due priority within the region. Thirdly, we are encouraging public participation within ASEAN by making ASEAN more people-centred, a step towards reducing the participation deficit which plagues many international organisations and regions. Indeed, two weeks ago, when I chaired the ASEAN Summit meeting, for the first time, we invited representatives of civil society to address the ten leaders of the ten Southeast Asian nations.

24. These steps are designed not only to make ASEAN more effective and to enhance cooperation among its members, but also to play an indirect role in making ASEAN and its members relatively more ‘democratic’, or at least more rules-based and heedful of good governance.

Ladies and Gentlemen,

25. I cannot say with certainty how fast Thai democracy will evolve and at what pace. But in the experience of the West, it took more than a century before democracy was fully consolidated. Much of its maturity will depend on a combination of complex factors within the country. But, most importantly, for Thai democracy, I am convinced that there cannot be a slowing down in pace.

26. Still, experience has taught us that the thirst for freedom, be it political or economic, is universal. The Thai people have experienced the essence of democracy and freedom throughout the 75 years since our first constitution. It is highly unlikely that they will settle for less. Thailand, after all, means Land of the Free.

27. To be sure, it will be a long road ahead. But I have every intention of working for all the people of Thailand, so that the noble ideals people have fought for and died for – the ideals that sparked a nine-year-old boy’s career choice – are more than just words on a piece of paper. Thailand is at a crossroads. I intend to make sure that the country makes the correct choice and continues, with as little disruption as possible, on the path to greater democracy.

28. I remember that the motto of Oxford is “Dominus Illuminatio Mea”. At Oxford, there is indeed a light which shines on me, and guides me not only to do things right, but also to do the right thing —for myself, for my country and beyond—and that includes more democratic progress in Thailand.

29. Thank you.

• Review: The Curious Case of Benjamin Button… ไตรลักษณ์จากหนังฮอลิวู้ด : ก่อนจะเข้าเรื่องซีเรียสทั้งปวงของหนังเรื่องนี้ต้องบอกก่อนว่า แบรด พิตต์หล่อมาก หล่อสุดๆ อยากหล่อแบบนี้บ้างจริงๆเลยโอเค เข้าเรื่องกันดีกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ก่อนเข้าฉายก็รับรู้ได้ว่าเป็นภาพยนตร์คุณภาพทีเดียว เพราะเข้าชิงรางวัล Academy Award ครั้งที่ 81 ในปี 2009 ที่ผ่านมานี้ถึง 13 รางวัล แม้จะได้รางวัลติดมือกลับบ้านไปเพียง 3 รางวัลเท่านั้น จากสาขา Visual Effects, Make Up, และ Art Direction แต่ก็ต้องยอมรับจริงๆว่าเขาสามารถทำให้แบรด พิตต์ย้อนเวลาจากอายุ 70 กลับไปเป็นเด็กได้อย่างเหลือเชื่อเรื่องราวโดยรวมของเรื่องนี้เป็นเรื่องราวชีวิตของชายคนหนึ่งตั้งแต่เกิดจนตาย ชายคนนี้พิเศษตรงที่ว่า…(อ่านต่อ ที่นี่)

Verita Sriratana’s Facebook Note

• Day One Hundred and Fifty Two to One Hundred and Fifty Four: Jacobean Tragedyสามสี่วันที่แล้วอากิรบเร้า
  ให้ไปดูละครเป็นเพื่อน เราก็คาดหวังว่าต้องเป็น Twelfth Night เพราะเห็นโปสเตอร์แว้บๆ
  ไม่ใช่ค่ะ มันคือ ละครเรื่อง The Duchess of Malfi ของ John Webster
  ซึ่งแปลกดี ไม่รู้ว่าทำไมนักเรียนถึงเลือกเรื่องนี้มาเล่น และคิดว่าคงจะได้เห็นการตีความและ adaptation ที่น่าสนใจ
  ก็เลยตกลงไปกับคุณอากิ ซึ่งเป็นเอนไซโคลพีเดียเดินได้ของละครเรอเนสซองส์และจาโคเบียน
  เพราะเธอเขียนวิทยานิพนธ์เรื่องกฎหมายและเบน จอนสัน

  ตั๋วราคาห้าปอนด์ ก็ซื้อมาเรียบร้อย นั่งพักดื่มน้ำ (สีอำพัน) ก่อนละครเริ่ม เราสองคนก็เดาไปเรื่อยว่าละครจะออกมาเป็นไง แขนปลอมจะใช้อะไร เลือดล่ะ หวังว่าคงไม่ได้มีการสาดเลือดจริงๆ เพราะคนนั่งหน้าคงเปียกเปื้อนน้ำแดงน่าดู อากิบอกว่าอาจใช้โฟมนะส่วนที่เป็นแขน ส่วนเราบอกว่า โอ โฟมมันทื่อไป ไม่รักษ์สิ่งแวดล้อมเลยเธอ
  ต้องเป็นอะไรยืดๆ หยุ่นๆ ตอนดัชเชสจับจะได้รู้สึกว่ายังเป็นมือของมนุษย์ที่มีชีวิตอยู่ ต่างๆ นานา

  พอเข้าไปในโรงละคร ละครเริ่ม
  ก็เกิดเหตุที่เราสองคนไม่ได้คาดคิดมาก่อน… (อ่านต่อ ที่นี่)

Siam Square Blog

• Should the Election Commission have the right to disqualify elected MPs?:   The Thai Election Commission has the right to present elected MPs with “yellow cards” (a caution with re-election) or “red cards” (disqualification of the candidate) if it deems that a particular MP has engaged in vote buying or other kinds of electoral fraud. Should the EC, comprising 5 members, have this much power?   For sure, Thailand needs to tackle electoral fraud. However, how to address the problem most effectively is  a  debatable topic. In my opinion, the EC’s power is way too much and is detrimental to democratic principles.   (อ่านต่อ ท่ีนี่)